„Konfrontacja” Stephena Kinga, „Dżuma” Alberta Camusa,”Miłość w czasach zarazy” Gabriela Garcia Marquez – wszystkie te książki zostały napisane wiele lat temu, ale pozostały na listach bestsellerów przez bardzo długi czas. Jaki jest powód takiej popularności? Czytanie takich książek nie tylko ujawnia szczegóły codziennego życia w pewnej epoce historycznej, ale także pozwala traktować zagrożenia życia z filozoficznym stoicyzmem i bez zbędnej paniki. Dlatego takie tematy zawsze pozostają aktualne, ponieważ dzięki nim czytelnicy mogą narysować paralelę z rzeczywistością i żyć z bohaterami przez całe życie, po raz kolejny zdając sobie sprawę z jego wartości. Warszawscy pisarze i poeci nie odstąpili od popularnej tematyki i tworzyli żywe obrazy w swoich dziełach, pisze iwarsaw.eu.
Dżuma jako postać mityczna: jak widzieli straszliwą chorobę warszawscy pisarze?
Dżuma, której epidemia wybuchła w Polsce na początku XIX wieku, była jedną z największych katastrof w historii kraju. Warszawa słynie z dużej liczby kaplic, które duchowo wspierały ludzi w najciemniejszych czasach. Podczas epidemii dżumy pisano na nich wersety ze słynnej modlitwy: „Chroń nas, Boże, przed zarazą, głodem i wojną!”. Słowo „Dżuma” oznaczało zarazę. Ta choroba była tajemniczą plagą, wierzono, że Bóg posłał ją ludzkości za wielkie grzechy.
Polscy pisarze często porównywali dżumę do meduzy Gorgony, ponieważ jeśli tylko spojrzysz jej w oczy, możesz natychmiast umrzeć. Warszawski poeta symbolista, jeden ze znanych Literatów epoki „Młodej Polski” Jan Kasprowicz, napisał „opowieść o zarazie”. Poeta opisał chorobę jako pannę wielkiego wzrostu, która cicho chodzi po polach i ogrodach w białych szatach, z rozczochranymi włosami i niesie za sobą śmierć. Zarazę w poezji nieco później przedstawiła Inna poetka ze stolicy Urszula Benki. Jej poetyka na ten temat jest wyjątkowa, ponieważ w niej Urszula przestrzega motywów seksu, fizyczności i feminizmu, które są znane jej twórczości, a choroba w jej przenikliwym wierszu „Zaraza” wydaje się pełnoprawnym uczestnikiem fizycznej miłości.
Epidemie i wirusy w literaturze XX i XXI wieku
Być może najbardziej znaną Polska powieścią, której głównym tematem jest śmiertelna choroba, jest dzieło pisarza z Warszawy „Msza za miasto Arras”. Andrzej Szczypiorski napisał tę metaforyczną powieść w 1971 roku, a jej historyczną podstawą były wydarzenia we francuskim mieście Arras, gdzie w połowie XV wieku wybuchła epidemia dżumy. W historii miasta była to wielka tragedia, ponieważ prawie połowa mieszkańców zmarła wówczas z głodu i strasznej choroby. Mieszkańcy miasta obwiniają za to czarownice i Żydów, a na tle tego w Arras rozpoczyna się wielkie polowanie na czarownice i pogromy żydowskie. Powieść nie tylko podkreśla aktualne problemy tamtych czasów, ale także ujawnia mechanizmy masowego szaleństwa, terroru, ideologicznej niecierpliwości i religijnej ślepoty.
Niezwykle prawdziwa i tragiczna jest książka reportaży Warszawskiego pisarza i dziennikarza o ukraińskich korzeniach Tadeusza Brzezińskiego. Tadeusz spędził kilka lat w Afryce Zachodniej podczas szczytu Eboli. Odważny Reporter nazwał swoją książkę „W piekle Ebola”. Tragedia mieszkańców Afryki rozgrywa się na tle przygód autora w nieprzeniknionej dżungli, przerażających opowieści o Magach Voodoo I Zombie oraz egzotycznych potraw, takich jak pieczeń z nietoperzy.
Ilustratorka Gosia Kulik i pisarz Tomek Żarnecki w swoim twórczym duecie pokazali, że rozmawianie z dziećmi o chorobach jest nie tylko możliwe, ale i konieczne. Książka „chore historie”, wydana w stolicy, a następnie w całej Polsce w 2017 roku, jest znakomicie napisana, pełna zaskakującej delikatności i humoru. Po nim młody czytelnik będzie mógł poszerzyć swoją wiedzę z zakresu historii i medycyny oraz dowiedzieć się o 14 niebezpiecznych chorobach: grypie, odrze, dżumie, Eboli, gruźlicy, AIDS, kiła, ospie czarnej i innych.