Na początku XIX wieku trwała wojna między Francją pod wodzą Napoleona a Rzeczpospolitą Obojga Narodów. Następnie został podpisany traktat pokojowy, w wyniku którego powstało Księstwo Warszawskie. W tym artykule na iwarsaw.eu opowiemy więcej o warszawskich lekarzach tamtych czasów.
Utworzenie struktury medycznej
Pod koniec lat 90. XIX wieku księstwo wybrało naczelnego lekarza. Został nim miejscowy fizyk, August-Ferdinand Wolf. Wykształcenie medyczne zdobył w Berlinie i Getyndze, przy czym August praktykował już w jednym z miejscowych szpitali. W 1806 roku powstały pierwsze formacje wojskowe, które stały się podstawą armii Księstwa Warszawskiego.
W 1806 roku inny polski lekarz, doświadczony Hiacynt-August Dziarkowski, został wyznaczony do zorganizowania struktur opieki medycznej armii. Jedną z jego propozycji było utworzenie w Księstwie szkoły medycznej. Propozycję tę poparł nie tylko doktor Wolff, ale także inni lekarze, tacy jak Franciszek Brandt, Józef Czekierski czy też słynny warszawski aptekarz Józef Celiński. W 1819 roku w mieście została założona szkoła medyczna. Później instytucja ta przekształciła się w Warszawski Uniwersytet Medyczny, w którym nauczyciele pracowali na zasadzie wolontariatu.
Główni lekarze Księstwa
Jednym z najbardziej znanych lekarzy tamtych czasów był Hiacynt Dziarkowski. Po zdobyciu wykształcenia medycznego zamieszkał w Płocku. Tam też prowadził praktykę lekarską. Dziarkowski był jednym z pierwszych lekarzy, którzy dołączyli do propagandy oraz przeprowadzania szczepień przeciwko ospie. Później Hiacynt przeprowadził się do Warszawy, gdzie został dziekanem wydziału medycznego na jednym z lokalnych uniwersytetów.
W Księstwie Warszawskim pracował również Ferdynand August Wolff. Był naczelnym lekarzem wojsk za panowania Augusta III Sasa. Ferdynand Wolff był jednym z założycieli szkoły medycznej, w której prowadził zajęcia terapeutyczne i poradnie. Zainicjował założenie Towarzystwa Medycznego w 1822 roku i został jego pierwszym prezesem. Był również członkiem Towarzystwa Przyjaciół Nauki.
Kolejnym z założycieli Warszawskiej Szkoły Medycznej był Franciszek Brandt. Studiował on w miejscowym zakładzie chirurgicznym. W 1808 roku został naczelnym fizykiem Warszawy i kierował Instytutem Szczepienia przeciwko Ospie. W szkole medycznej Franciszek wykładał anatomię, weterynarię, medycynę prawną i policyjną. W 1831 roku lekarz został odznaczony złotym krzyżem Virtuti Militari. Kiedy w Polsce wybuchła cholera, doktorowi Brandtowi powierzono zadanie utworzenia komisji medycznej, która miała znaleźć sposoby na opanowanie epidemii.
Józef Czekierski był również znanym lekarzem w Księstwie Warszawskim. Poszedł w ślady ojca i wyszkolił się na chirurga w stolicy Polski, a następnie uzyskał tytuł doktora medycyny i chirurgii we Frankfurcie. Józef prowadził również zajęcia w warszawskiej szkole medycznej. Ze względów zdrowotnych musiał ograniczyć swoją działalność do praktyki lekarskiej. Zmarł z powodu choroby serca w Marienbadzie w czerwcu 1827 roku.
Jednym z najmłodszych członków Warszawskiej Szkoły Medycznej był Józef Celiński, który był aptekarzem. Swoją karierę rozpoczął od pracy w stołecznej aptece, gdzie zdobywał praktyczną wiedzę. Za zarobione pieniądze udało mu się wyjechać do Krakowa i podjąć studia na tamtejszym uniwersytecie. Tytuł magistra farmacji uzyskał na Uniwersytecie Berlińskim. Po powrocie do Warszawy Cieliński rozpoczął działalność we współpracy ze znanym i cenionym warszawskim farmaceutą Teodorem Gruellą. Po siedmiu latach współpracy otworzył własną aptekę. W 1809 roku został profesorem farmacji. W szkole medycznej Józef prowadził wykłady z farmacji, farmakologii i chemii prawnej.