Była pierwszą kobietą z dyplomem lekarskim, która swobodnie pracowała w Polsce jako lekarz — pisze serwis iwarsaw.eu. Chodzi o pediatrę Anne Tomaszewicz. W tym artykule omówimy bardziej szczegółowo jej karierę.
Młodość
Anna Tomaszewicz urodziła się w 1854 roku w Mławie. Jej ojciec był pułkownikiem rosyjskiej żandarmerii, a matka pochodziła z zubożałej rodziny ziemiańskiej. Od urodzenia rodzice wiedzieli, że na ich córkę czeka burzliwe życie, ponieważ urodziła się podczas silnej burzy.
Po ukończeniu szkoły średniej Anna wstąpiła do pensji Paszkiewiczowej w Warszawie. Podczas studiów dziewczyna zaczęła brać prywatne lekcje nauk przyrodniczych, łaciny, greki i języków obcych. W tym okresie zainteresowała się medycyną. Anna opowiedziała rodzicom o swoich przyszłych planach. Natomiast oni śmiali się z jej pragnień, ponieważ wierzyli, że medycyna nie jest branżą dla kobiet. Również w tym okresie żaden Uniwersytet w Polsce nie pozwalał kobietom studiować medycyny. Anna okazała się jednak na tyle wytrwała, że ogłosiła strajk głodowy, aby zmusić ojca do wyrażenia zgody na studia za granicą i pomocy w ich finansowaniu.
W 1871 roku Anna Tomaszewicz wyjechała na studia do Zurychu. Tam studiowała przez sześć lat. Podczas studiów dziewczyna otrzymała stanowisko asystenta u znanego neurologa i psychiatry Eduarda Hitziga. Następnie Tomaszewicz obroniła pracę doktorską. Za dobre wyniki w nauce Anna została zaproszona do pracy w Japonii. Mimo wszystkich perspektyw lekarka podjęła decyzję o powrocie do rodzinnego kraju.
Warszawski okres
W wieku 23 lat Anna wróciła do Warszawy, ponieważ zdecydowała, że chce rozwijać medycynę właśnie tutaj. Dzięki swoim osiągnięciom naukowym Tomaszewicz dość szybko została członkiem Warszawskiego Towarzystwa Lekarskiego. Wielu współczesnych lekarzy było ostrożnych wobec Anny, ponieważ wierzyli, że to prawdziwe szaleństwo, że kobieta odważyła się studiować medycynę.
Z powodu braku uznania Tomaszewicz postanowiła wyjechać do Rosji, aby potwierdzić swój profesjonalizm. Tam Anna dostała pracę, podczas której uzyskała nostryfikację dyplomu. Dlatego w Warszawie byli zmuszeni do uznania kompetencji kobiety. Tomaszewicz z czystym sumieniem wróciła do Polski i kontynuowała swoją działalność lekarską.
W 1880 roku Anna założyła własne kursy medyczne. O tym wydarzeniu pisały wszystkie ówczesne gazety. W artykułach wskazywano też, że popyt był dość niski, bo nie wszyscy mieszkańcy Warszawy ufali kobiecie — lekarzowi. Sytuacja poprawiła się, gdy Tomaszewicz wyszła za mąż.
Pod koniec XIX wieku w Warszawie wybuchła epidemia zakażeń poporodowych. W rezultacie władze lokalne podjęły decyzję o otwarciu pięciu szpitali położniczych. W 1882 roku otwarto jedną z takich placówek medycznych. Jego szefową została Anna Tomaszewicz, co było dość nieoczekiwane. Każdego roku w pediatrii było coraz więcej pacjentów. Ludzie zaczęli ufać Annie. W 1896 roku Tomaszewicz została pierwszym lekarzem w Warszawie, któremu udało się z powodzeniem wykonać cesarskie cięcie. Zmniejszyła również śmiertelność w swoim szpitalu do 1%. Udało się to urzeczywistnić dzięki ścisłym zasadom higieny. Dzięki temu Anna wzbudziła zainteresowanie swoją osobowością w polskim środowisku medycznym, a także za granicą.
Całe swoje życie Anna Tomaszewicz poświęciła medycynie, w szczególności jej rozwojowi. Mimo wszystkich trudności życiowych nigdy się nie poddała, ponieważ wiedziała, o co dokładnie walczy. Do końca życia kobieta aktywnie przyjmowała swoich pacjentów i prowadziła działalność społeczną, ciesząc się autorytetem, uznaniem i szacunkiem zdobytym za wieloletnią pracę. Życie Anny Tomaszewicz zakończyło się w 1918 roku. Została pochowana na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie.