Pod koniec XIX wieku w Polsce aktywnie zaczęła się rozwijać taka branża medyczna jak psychiatria. Dzięki temu społeczeństwo zdaje sobie sprawę, że ten zawód jest ważny dla normalnego życia. Lekarze ci odegrali ważną rolę w leczeniu chorób psychicznych i lepszym zrozumieniu zdrowia psychicznego. Jednym z nich był również Piotr Pręgowski. Specjalizował się w neurologii i psychiatrii, pisze strona internetowa iwarsaw.eu. W tym materiale omówimy bardziej szczegółowo jego ścieżkę życia.
Młodość
Piotr Pręgowski urodził się w 1874 roku w Warszawie. Już od dzieciństwa wykazywał duże zainteresowanie nauką, w szczególności medycyną. Młody człowiek uzyskał wykształcenie średnie w jednym z warszawskich gimnazjów. Po szkole podjął decyzję, że mimo wszystko chce połączyć swoje życie z medycyną. W rezultacie Piotr zapisał się na Uniwersytet Warszawski na wydział lekarski.
Pomimo studiów Pręgowski poświęcił również znaczną uwagę życiu obywatelskiemu Warszawy. Uczestniczył m.in. w demonstracji patriotycznej, która odbyła się w centrum miasta z okazji setnej rocznicy powstania Kościuszki. W rezultacie Piotr został aresztowany. Został skazany na dwa miesiące więzienia, a także dwa lata wygnania na Syberii.
To znacznie wpłynęło na naukę Pręgowskiego. W jednej chwili jego marzenia się rozpadły, ponieważ z powodu wygnania nie mógł nawet myśleć o udanej karierze medycznej. Z powodu tych wszystkich myśli Piotr dość szybko podjął decyzję o ucieczce z wygnania. W rezultacie ten plan się powiódł.
Dalsze losy
Po ucieczce warszawiak udał się do Lwowa. W mieście Lwów studiował filozofię i prawo na Uniwersytecie Lwowskim. Jego kierownikiem był znany wówczas polski filozof Kazimierz Twardowski.
Na początku XX wieku Piotr podjął decyzję o powrocie do medycyny, a mianowicie psychiatrii. W 1902 roku Pręgowski studiował psychiatrię w niemieckim mieście Heidelberg pod kierunkiem niemieckiego naukowca Emila Kraepelina. Rok później warszawiak odważył się wziąć udział w XIV międzynarodowym kongresie lekarskim, który odbył się w Madrycie. To wydarzenie było wielkim doświadczeniem dla lekarza.
W latach 1904-1906 Piotr pracował w Monachium, a mianowicie Instytucie Fizykalno-Terapeutycznym. W tym okresie Pręgowski otrzymał pozwolenie na powrót do rodzinnego kraju. Po tym mężczyzna postanowił nie tracić czasu, więc dość szybko osiadł w Warszawie. Już w 1908 roku został kierownikiem szpitala św. Jana Bożego. Ta placówka medyczna specjalizowała się w leczeniu osób z niepełnosprawnością intelektualną lub intelektualną. Po pewnym czasie Piotr już dość pewnie zaczął czuć się w Warszawie. W konsekwencji w 1912 roku podjął decyzję o otwarciu własnego szpitala dla osób z zaburzeniami nerwowymi i psychicznymi.
Od początku I wojny światowej Piotr Pręgowski wstąpił do armii rosyjskiej. W tym okresie został starszym ordynatorem szpitala w Modlinie. Po zakończeniu wojny warszawiak został członkiem Towarzystwa Lekarskiego we Lwowie, Towarzystwa Lekarskiego Warszawskiego, Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, Polskiego Towarzystwa Filozoficznego.
II wojna światowa przyniosła znaczące zmiany w karierze medycznej Piotra Pręgowskiego, bo w tym okresie ciężko było pracować, wszystko wokół było ostrzeliwane i niszczone. W latach 1940-1944 był zmuszony ukrywać się w stolicy Polski pod nazwiskiem Bronisław Kurowiecki. Piotr brał również aktywny udział w Powstaniu Warszawskim.
Piotr Pręgowski zmarł w 1945 roku w wyniku choroby wieńcowej. Ostatnie godziny życia spędził w jednym z warszawskich szpitali. Po zakończeniu II wojny światowej jego ciało zostało ponownie pochowane na cmentarzu Powązkowskim.