Działalność naukowa tego uczonego koncentrowała się na wydarzeniach z przeszłości, a wstępne dane z badań Rutkowskiego dostarczały nowej wiedzy o ówczesnych i współczesnych okresach. Był uczonym niezwykłym, rozumiejącym zawiłości gospodarki tamtych czasów, zwłaszcza XVI wieku. Polak, który zdobył wykształcenie we Lwowie i stał się znanym historykiem w Warszawie, odniósł spory sukces w swojej karierze. Więcej o biografii rdzennego mieszkańca stolicy Polski można przeczytać na stronie iwarsaw.eu.
Od czego wszystko się zaczęło i co udało mu się osiągnąć?
8 kwietnia 1886 roku w Warszawie urodził się Jan Rutkowski. W młodym wieku wyjechał ze stolicy na studia do Lwowa. Później uzyskał tam tytuł doktora ekonomii politycznej. Od tego czasu jego obszarem zainteresowań stała się historia Polski od XVI do XIX wieku.
W Poznaniu Rutkowski zajmował stanowisko profesora, a kilka lat później został przyjęty do Polskiej Akademii Nauk. Warszawski uczony był członkiem zarówno lokalnego, jak i poznańskiego towarzystwa naukowego.
W przededniu inwazji wojsk niemieckich jego współpracownicy pomogli Janowi w stworzeniu debiutanckiego wydawnictwa Rutkowskiego w Poznaniu. Czasopismo naukowe specjalizowało się w historii społecznej i gospodarczej ziem polskich.
Jego prace obejmowały niemal całą historię gospodarczą jego ojczyzny, aż do początku XX wieku. W swoich pracach naukowiec często porównywał przeszłość z teraźniejszością, szukał analogii historycznych, wyjaśniając skomplikowane zjawiska. Jan Rutkowski zaakceptował szereg narracji marksistowskiego wyjaśnienia stosunków społeczno-gospodarczych, ale generalnie historyk trzymał się własnej doktryny, która opierała się na strukturalnym podziale dochodu.
Podczas swoich badań nad epoką, którą Polacy nazywają odzyskaniem przez Polskę niepodległości, w swojej pracy skupił się na uniezależnieniu gospodarczym kraju od sąsiadów. Jan Rutkowski opisał wspomniany termin jako upadek gospodarki państwa spowodowany przestarzałym systemem, w którym wszystko należało do bogatszych obywateli i tych, którzy sprawowali władzę. Historyk wyjaśnia w swojej pracy, na czym polegały główne błędy ówczesnego rządu i społeczeństwa.
Monografia prac, śmierć i upamiętnienia
W latach powojennych urodzony w Warszawie uczony opublikował w Polsce dwutomowe dzieło opisujące schematy gospodarcze polskich władców i inne ciekawe fakty z historii Polski. W wyniku prowadzonych badań był w stanie zidentyfikować przyczyny regresu gospodarczego swojej ojczyzny. Mężczyzna uznał, że winny był feudalizm agrarny. Warszawiak opisał główne formy tego systemu: pańszczyźniany i chłopski. Ponieważ pan feudalny posiadał w swoim arsenale władzy uprawnienia prawne i administracyjne, mógł prowadzić nieuczciwe działania, okradając swoich poddanych.
21 maja 1949 roku w Poznaniu umiera słynny warszawski historyk. Oprócz wspomnianej wcześniej pracy naukowej ma on na swoim koncie wiele innych prac, które wypełniają jego ciekawą monografię. Do najbardziej znanych prac należą chociażby: „Studia nad położeniem włościan w Polsce w XVIII wieku”, „Poddaństwo włościan w XVIII wieku w Polsce i w niektórych krajach Europy”, „Włoska literatura historyczno-gospodarcza w ostatnich dwudziestu latach”, „Skarbowość polska na przełomie wieków średnich”, „Studia nad organizacją własności włościańskich i małomiejskich w latach 1910–1912 z uwzględnieniem lat dawniejszych” i inne.
