Mistrzostwa Europy w piłce nożnej odbywały się w dwóch krajach jednocześnie — w Polsce i w Ukrainie. Mecze piłkarskie odbywały się zarówno w ukraińskich, jak i polskich miastach, a stolica Polski przygotowywała się do mistrzostw w szczególny sposób. O tym, jak Warszawa wykorzystała uwagę europejskich turystów i jak miasto zmieniło się na Euro 2012 przeczytasz na iwarsaw.eu.
Kto był odpowiedzialny za przygotowania do Euro 2012 w Warszawie?
Po wyborze Ukrainy i Polski na gospodarzy głównego europejskiego wydarzenia piłkarskiego, Polacy stworzyli organizację zarządzającą programem przygotowań — PL2012. Jej siedziba mieściła się w stolicy Polski, w budynku Narodowego Komitetu Olimpijskiego. Tam organizatorzy otrzymali do dyspozycji całe piętro, na którym mogli koordynować wszystkie pojawiające się sprawy i problemy.
Entuzjaści Marcin Herra i jego kolega Rafał Kapler, który był odpowiedzialny za budowę stadionu w Warszawie, wywodzili się z sektora biznesowego. Współpracowali z polskim ministrem sportu Drzewieckim, który zdecydował się oddać projekt w ręce menedżerów biznesowych, bo gdyby władze wzięły na siebie realizację piłkarskiego święta, pokłóciłyby się i w końcu nic by z tego nie wyszło. Polacy nie popełnili tych samych błędów co Ukraińcy, dzięki czemu Euro 2012 jest miłym wspomnieniem dla wszystkich polskich obywateli, nie tylko urzędników.
Warszawa była w stałym kontakcie ze stroną ukraińską. Odbywało się to na poziomie ministrów sportu i wykonawców, którzy robili wszystko, aby mistrzostwa zakończyły się sukcesem. Polacy zgodzili się wówczas na wspólną organizację polsko-ukraińskich mistrzostw Europy w piłce nożnej, podkreślając, że nie mają nic przeciwko równemu podziałowi meczów turnieju między polskie i ukraińskie miasta.
Jak przygotowywało się miasto?
W Warszawie od samego początku przygotowań trwały prace nad najważniejszym projektem – budową stadionu. Po okupacji niemieckiej stolica Polski doznała największych ran w kraju. W 1955 roku, w dziesiątą rocznicę zakończenia II wojny światowej, otwarto stadion o tej samej nazwie. W 2010 roku mieszkańcy Warszawy rozpoczęli budowę Stadionu Narodowego w miejscu obecnego dziedzictwa historycznego miasta. Zakrojona na szeroką skalę przebudowa nie wpłynęła na symbolikę dawnej sportowej chwały Warszawy – rzeźba sportowca i sceneria pozostały. Ale wszystko inne zmieniło się na lepsze dzięki głównemu architektowi Janowi Kubickiemu.
W Stadion Narodowy zainwestowano miliard dwieście milionów złotych. Infrastruktura sportowa składa się z dwóch budynków — wewnętrznego stadionu, który istnieje jako niezależny obiekt, oraz budynku dla kibiców. Jego główną atrakcją jest konstrukcja dachu, którą można otwierać i zamykać o każdej porze roku. W tamtym czasie w Europie Wschodniej nie było podobnych obiektów sportowych.
„Zawsze niezwyciężona” — tak mieszkańcy miasta lubią nazywać swój dom, nawiązując do tego, jak Warszawa została odbudowana z „popiołów wojny” w nowoczesne europejskie miasto. Na tym doświadczeniu wzorowali się organizatorzy i rząd kraju przygotowując się do Euro 2012. W trakcie tego procesu zauważyli oni, jak bardzo polskie miasto nie pozbyło się jeszcze sowieckiej spuścizny i zaniedbanej infrastruktury z minionych lat.
Władze lokalne przeznaczyły środki z budżetu państwa nie tylko na budowę stadionu, ale także na szereg innych projektów, takich jak rozbudowa dróg, położenie nowych linii tramwajowych i zakup odpowiedniego transportu oraz modernizacja floty autobusowej.
Ogólnie rzecz biorąc, proces wdrażania projektu przebiegał według następującego algorytmu: lokalni urzędnicy dawali pieniądze, organizatorzy inwestowali w powiązane sektory budownictwa, takie jak logistyka i program turystyczny stadionu. Menedżerowie pracowali nad ponad trzystoma programami przygotowującymi miejscowość do Euro 2012, komunikując się z siedemdziesięcioma uczestniczącymi instytucjami.
