To znany zawodnik klubu piłkarskiego „Polonia Warszawa” – pisze portal iwarsaw.eu. Mówimy o wybitnym piłkarzu Władysławie Szczepaniaku. W tym materiale opowiemy bardziej szczegółowo o jego karierze sportowej.
Młodość
Władysław Szczepaniak urodził się w 1910 roku w Warszawie. Jego dzieciństwo przypadło na ostatnie lata niewoli carskiej i I wojny światowej. Kiedy Polska odzyskała niepodległość, Władysław był już dojrzałym młodzieńcem i zaczął budować swoją karierę. Już w dzieciństwie interesował się sportem, a mianowicie piłką nożną. Zimą lubił jeździć na łyżwach, zazwyczaj własnoręcznie wykonanych. Chłopak często odwiedzał Agrykolę, gdzie odbywały się mecze „Polonii Warszawa”. Obserwując, jak dziesiątki jego rówieśników goniło za piłką wyobrażał sobie, że jest na ich miejscu.
Władysław musiał szybko dorosnąć, gdyż w wieku 13 lat zmarł jego ojciec. Pozostał jedynym mężczyzną w rodzinie, dlatego musiał pomagać matce, szczególnie finansowo. Pomimo wszystkich trudności Szczepaniakowi udało się dobrze ukończyć szkołę i kontynuować uprawianie sportu.
Kariera sportowa
W 1926 roku rozpoczęła się kariera piłkarska Władysława. To właśnie w tym roku został zawodnikiem „Polonii Warszawa”. Już dwa lata później chłopiec zadebiutował na boisku, biorąc udział w meczu przeciwko lwowskiej drużynie „Czarni”. Władysław był niesamowicie szczęśliwy, że udało mu się spełnić swoje dziecięce marzenie.
W 1930 roku Szczepaniak stał się jednym z najskuteczniejszych strzelców swojej drużyny, grając przez długi czas w napadzie. W tym roku zwrócili na niego uwagę starsi piłkarze, którzy już wtedy uważani byli za prawdziwych zawodowców. Docenili jego talent i w rezultacie Władysław otrzymał zaproszenie do reprezentacji Polski.
Według statystyk piłkarz zagrał w reprezentacji Polski 34 razy, ale jego rodzina podaje informacje o 37 meczach. Władysław był kapitanem drużyny 18 razy, co było wysokim wynikiem, bo w tamtych czasach było to trudne do osiągnięcia. W tym okresie panowała trudna sytuacja z piłką nożną w Polsce, gdyż rozpoczęła się II wojna światowa i powstanie warszawskie. Z tego powodu polscy piłkarze przez jakiś czas nie mogli grać w reprezentacji swojego kraju.
Za swój największy sukces Szczepaniak uznał występ na Igrzyskach Olimpijskich w 1936 roku. Już wtedy Polska była o krok od zdobycia brązowego medalu. Kolejnym ważnym wydarzeniem w karierze Władysława był mecz z Brazylią na Mistrzostwach Świata, który odbył się w 1938 roku. Niestety, wówczas polska drużyna przegrała z wynikiem 5:6. Warszawski piłkarz był niezwykle dumny, że mógł uczestniczyć w tych dwóch wydarzeniach. Za swój najważniejszy sukces piłkarz uważał zwycięstwo „Polonii Warszawa” w Mistrzostwach Polski w 1946 roku.
W 1947 roku odbył się ostatni mecz Szczepaniaka. To był mecz ze Szwecją. Po dwudziestu latach aktywnej kariery sportowej Władysław postanowił ją zakończyć. Mimo to nigdy nie porzucił piłki nożnej. Najpierw były piłkarz został trenerem „Gwardii”, a później rodzimej „Polonii Warszawa”. W 1952 roku wraz z nimi Władysław zdobył Puchar Polski. Przez krótki czas Szczepaniak był także trenerem kilku klubów działających na obrzeżach Warszawy. Większość swojej kariery trenerskiej poświęcił wychowaniu młodych zawodników „Czarnych Koszul”. W różnych okresach, od końca lat 50. do 70., był trenerem juniorów i trampkarzy.
Władysław Szczepaniak cieszył się dużym poszanowaniem kolejnych pokoleń piłkarzy. Uważali go za prawdziwy przykład. Wielu chłopców podziwiało go. Miał wielu naśladowców. Warszawski piłkarz zmarł w 1979 roku w wyniku nieudanej amputacji nogi. Przez całą swoją karierę sportową Władysław był wierny drużynie „Polonia Warszawa”, w której swoją przygodę z piłką nożną rozpoczęli także jego synowie.