To ona wielokrotnie podbijała polską scenę – pisze iwarsaw.eu. Mówimy o warszawskiej tancerce Franciszce Mann. W tym artykule porozmawiamy bardziej szczegółowo o jej karierze.
Młodość
Franciszka Mann urodziła się w 1917 roku w Warszawie w rodzinie żydowskiej. Jej młodość przypadła na trudne czasy – I wojnę światową, odzyskanie niepodległości przez PRL. Od najmłodszych lat dziewczyna zainteresowała się choreografią. Lubiła płynnie poruszać się w różnych stylach muzycznych.
Z czasem Franciszka zdecydowała, że chce połączyć swoje życie z tańcem, dlatego zaczęła pewnie zmierzać do celu. Uczęszczała do szkoły Tacjanny Wysockiej i studium baletowego Zygmunta Dąbrowskiego. Dzięki tym zajęciom poznała różne style tańca, m.in. taniec nowoczesny, balet klasyczny, a także niektóre style w szkole Ireny Prusickiej.
Twórczość
Franciszce bardzo podobały się tańce, w których mogła ujawnić swój płomienny temperament taneczny. W tym okresie Mann była uważana za jeden z najpiękniejszych talentów tanecznych. Wielu warszawskich choreografów uważało, że Franciszka zasługuje na szerszą arenę dla swojej kariery. Podczas nauki w szkole uczestniczyła w konkursie tańca artystycznego w Wiedniu.
W 1935 roku występowała na jednej scenie teatralnej z Jadwigą Hryniewiecką w stroju portugalskim na balu z udziałem przedstawicieli dyplomacji portugalskiej i węgierskiej w Hotelu Europejskim w Warszawie. W 1936 roku Franciszka wystąpiła na scenie Teatru Polskiego w Walcu w przedstawieniu uczennic kursu średniego i wyższego szkoły Prusickiej. Dwa lata później Mann zorganizowała recital w Teatrze Wielkim w Warszawie. Wielu polskich krytyków było pod wrażeniem tego występu.
W przededniu II wojny światowej Franciszka zdobyła IV nagrodę na Międzynarodowym Konkursie Tańca w Brukseli. Wykonała taniec „Balerina”. Sama stworzyła tę choreografię.
W latach 30. Franciszka była uważana za jedną z najpiękniejszych i najbardziej obiecujących tancerek scenicznych. W tym okresie wystąpiła także w filmie krótkometrażowym „Polki słyną”.
II wojna światowa
II wojna światowa wywarła znaczący wpływ na życie Warszawy, a w szczególności na losy Franciszki Mann. W 1941 roku zaczęła występować w Teatrze Femina, działającym na terenie getta warszawskiego. Polska tancerka samodzielnie kierowała baletem, a także organizowała różne wystawy.
Po rozpoczęciu II wojny światowej została uwięziona w getcie warszawskim, gdzie występowała w Teatrze Femina, Melody Palace czy kawiarni Bagatela. Wiosną 1943 roku za sprawą Hotelu Polskiego została przewieziona do obozu, skąd wraz z 1750 polskimi Żydami posiadającymi paszporty południowoamerykańskie przewieziono ją do Auschwitz-Birkenau. Przypisuje się jej atak na dwóch strażników obozowych w rozbieralni komory gazowej w obozie koncentracyjnym. Na podstawie kilkunastu dokumentów, raportów i pozycji beletrystycznych opisujących to wydarzenie przyjmuje się, że pierwszemu z nich rzuciła ubrania, po czym wyrwała mu broń i zaczęła strzelać.
Istnieje teoria, że Franciszka Mann zorganizowała w obozie powstanie. Jedna z wersji tej historii opowiada, jak Mann rozpoczęła swój bunt, wykonując taniec erotyczny dla trzech nazistowskich strażników. Według tej wersji kusząco zdjęła ubranie, a następnie buty, co tak bardzo rozproszyło uwagę strażników, że rzuciła wysokim obcasem w starszego dowódcę Waltera Quackernacka. Chwyciła jego broń, gdy upadł z bólu na ziemię. Następnie zastrzeliła nazistów Josepha Schillingera i Wilhelma Emmericha. Schillinger zmarł kilka godzin później, a Emmerich zaczął utykać.