W połowie XX wieku w stolicy Polski powstał klub hokejowy, który w latach 50. i 60. był czołową drużyną w Warszawie. W tym artykule na iwarsaw.eu opowiemy więcej o historii stołecznego hokeja.
Początki
W lutym 1917 roku w Warszawie odbył się pierwszy mecz hokeja na lodzie. W 1927 roku Wojskowy Klub Sportowy Legia założył sekcję hokeja na lodzie i to właśnie tę datę uznaje się za początek tego sportu w Polsce. Drużyna składała się z byłych zawodników Warszawskiego Towarzystwa Łyżwiarskiego, którzy z powodu nieporozumień z zarządem klubu przeszli do Legii Warszawa.
W Sylwestra 1928 roku drużyna hokejowa po raz pierwszy rozegrała mecz towarzyski. W jego wyniku Legia Warszawa wygrała 3:0. Kilka dni później klub pokonał krakowską drużynę hokejową wynikiem 14-1. W 1928 roku warszawska drużyna hokejowa po raz pierwszy wzięła udział w Mistrzostwach Polski w Zakopanem. Dzięki świetnej postawie hokeiści zdobyli srebrny medal. Wyróżniono także dwóch zawodników, a mianowicie Szejnacha i Pasteckiego, którzy później zostali zaproszeni do kadry narodowej.
W kolejnym sezonie drużyna wygrała regionalną grupę eliminacyjną A i zajęła 3. miejsce w turnieju finałowym Mistrzostw Polski. W 1929 roku Legia miała okazję rozegrać swój pierwszy mecz międzynarodowy. Niestety, piłkarze ponieśli porażkę, przegrywając z reprezentacją Węgier wynikiem 0-3.
Dalsze losy warszawskiej drużyny hokejowej
Kolejne lata dla warszawskiej drużyny hokejowej były bardzo udane. W 1933 roku Legia zdobyła swoje pierwsze mistrzostwo kraju. Sukces nie trwał jednak długo. Kolejne sezony dla warszawskiego hokeja nie należały do udanych. Z czasem czołowi zawodnicy klubu opuścili drużynę i dołączyli do bardziej obiecujących.
W czasie II wojny światowej rozwój warszawskiego hokeja został wstrzymany. Sekcja hokejowa wznowiła działalność dopiero w 1946 roku. Oddelegowano do tego oficera Wojska Polskiego, Henryka Czarnika, który przed wojną grał dla Cracovii. Zawodnikami stołecznego klubu zostali tacy sportowcy jak Henryk Przeździecki, Henryk Lamer i obrońcy: Czarniak, Krasowski, Bielawski, Leonardziak, Naciążek, Kopierczyński, Świcarz, Dolewski, Ślusarczyk, Matula i Szymański.
Pierwszy powojenny mecz odbył się w grudniu 1946 roku, w którym warszawscy hokeiści wygrali z wynikiem 17:4. W kolejnym roku drużyna wzięła udział w rozgrywkach o awans do półfinału Mistrzostw Polski. Oprócz Legii udział wzięły takie polskie drużyny hokejowe jak Radomiak, Żyrardowianka i Lublinianka. W efekcie warszawski klub wygrał wszystkie mecze.
Jednym z najtrudniejszych meczów dla stołecznej drużyny był półfinałowy turniej w Łodzi i Warszawie. Powodem było to, że mecz odbywał się w trudnych warunkach atmosferycznych i przy obfitych opadach śniegu. Legia zdobywała mistrzostwo ponownie w latach 1959, 1961, 1963 i 1964. Ostatni tytuł wywalczyła w 1967 roku. Najlepszym strzelcem został legionista Józef Manowski z 32 bramkami. W sezonie 1976/1977 Legia zajęła 10. miejsce w tabeli i spadła do II ligi.
Na początku lat 80. Warszawski Klub Hokejowy zaczął doświadczać trudności finansowych. W rezultacie drużyna nie była w stanie trenować i została zmuszona do zaprzestania działalności. W latach 90. w Warszawie otwarto nowe lodowisko o nazwie Tokwar, dzięki któremu działalność stołecznego klubu została wznowiona. Mimo uzyskania licencji na udział w rozgrywkach Ligi Hokejowej w sezonie 2012/2013, w sierpniu 2012 r. władze klubu ogłosiły wycofanie drużyny z rozgrywek. Od 2015 roku Warszawski Klub Hokeja na Lodzie nie bierze udziału w żadnych rozgrywkach.