Powstanie Polskiego Komitetu Olimpijskiego w 1918 roku utorowało drogę do uznania kraju na światowej scenie lekkoatletycznej. Jako reprezentantka Europy Środkowej, w 1924 r. mogła wziąć udział w międzynarodowych zawodach sportowych, informuje portal iwarsaw.eu. Pierwszą polską olimpijską mistrzyni została później Halina Konopacka, lekkoatletka i medalistka świata. Warszawa stała się dla niej miejscem rozwoju kariery, a dla mieszkańców – sportowym centrum Polski.
Wczesne lata i rozwój sportowy Haliny Konopackiej
Halina Konopacka urodziła się 26 lutego 1900 roku w Rawie Mazowieckiej. Jej dzieciństwo ukształtowała przeprowadzka wraz z zamożną rodziną do stolicy kraju. Zainspirowana osiągnięciami sportowymi rodziców, dziewczyna zainteresowała się jazdą konną, pływaniem i łyżwiarstwem. Później łączyła studia na Wydziale Filologicznym Uniwersytetu Warszawskiego z narciarstwem i lekkoatletyką.
W 1923 roku Haliną Konopacką zainteresował się francuski trener Maurice Baquet. Zachęcając studentkę do rozpoczęcia profesjonalnej kariery sportowej, wskazał on rzut dyskiem jako jej główną specjalizację. W kolejnym sezonie, dzięki doskonałemu przygotowaniu fizycznemu, zdobyła tytuł mistrzyni Polski. Dwa lata później młoda lekkoatletka okrasiła Warszawę rekordem świata w rzucie dyskiem.
W 1928 roku Halina Konopacka wzięła udział w Letnich Igrzyskach Olimpijskich w Amsterdamie, stając się pierwszą polską złotą medalistką z nowym rekordem świata i rekordem olimpijskim. Następnie wyszła za mąż za Ignacego Matuszewskiego, dyplomatę, pułkownika i ministra finansów II Rzeczypospolitej. Po zdobyciu kolejnego złotego medalu w rzucie dyskiem na Światowych Igrzyskach Kobiet w Pradze w 1930 roku zakończyła karierę zawodową. W 1936 roku była honorowym gościem Zimowych i Letnich Igrzysk Olimpijskich, a w latach 1938-1939 pracowała w Polskim Komitecie Olimpijskim. Ponadto była mistrzyni do 1937 roku nadal pełniła rolę jednej z najlepszych polskich tenisistek. Narciarstwo, tenis i wyścigi samochodowe nadal odgrywały ważną rolę w jej rekreacji fizycznej.
Później Halina Konopacka mogła wyrazić swoje zdolności twórcze, które zademonstrowała w poezji i pracach artystycznych. Jej profesjonalna znajomość trzech języków pozwoliła jej pozostać na łamach tak znanych czasopism jak Wiadomości Literackie i Skamander. Podczas wybuchu II wojny światowej pomogła mężowi w ewakuacji złota Banku Polskiego, stając się jednym z kierowców ciężarówek przewożących skarb narodowy. W następnym roku kapitulacja Francji spowodowała, że para przeniosła się przez kraje europejskie do Stanów Zjednoczonych.
Po śmierci męża w 1946 roku Halina Konopacka zaczęła prowadzić butik i założyła szkołę narciarską pod Nowym Jorkiem. Trzy lata później poślubiła swojego sportowego kolegę, Jerzego Szczerbińskiego, zawodowego tenisistę. Utrata drugiego męża w 1959 roku zachęciła ją do kolejnej zmiany. Przeprowadziła się na Florydę, ukończyła studia artystyczne i zaczęła malować pod pseudonimem Helen George. Sportsmenka i artystka zmarła 28 stycznia 1989 roku i została pochowana na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie.
Uznanie i znaczenie działalności Haliny Konopackiej dla rozwoju lekkoatletyki w Polsce
Halina Konopacka odegrała ważną rolę w rozwoju lekkoatletyki w Polsce. Stając się wielokrotną mistrzynią kraju i świata, utorowała drogę do uznania osiągnięć sportowych swojego kraju na arenie międzynarodowej. Za swoje osiągnięcia zawodniczka została pośmiertnie odznaczona medalem Orderem Orła Białego.
